শৰৎ পূৰ্ণিমা 2035

শৰৎ পূৰ্ণিমা (যাক কোজাগিৰী পূৰ্ণিমা, ৰাস পূৰ্ণিমা, আৰু কুমাৰ পূৰ্ণিমাও বুলি কোৱা হয়) হৈছে আশ্বিনৰ পূৰ্ণিমা, যিটো গ্ৰীষ্মৰ বৰষুণ সম্পূৰ্ণৰূপে শেষ হৈ শৰৎকালৰ আকাশে ইয়াৰ সৰ্বাধিক স্বচ্ছতা লাভ কৰা সঠিক সময়তে পৰে। বছৰটোৰ বাৰোটা পূৰ্ণিমাৰ ভিতৰত, এইটোক আটাইতকৈ উজ্জ্বল আৰু আটাইতকৈ সুন্দৰ বুলি গণ্য কৰা হয়: চন্দ্ৰ ইয়াৰ আটাইতকৈ ওচৰত, ইয়াৰ পোহৰ আটাইতকৈ শুদ্ধ, ইয়াৰ সৌন্দৰ্য আটাইতকৈ সম্পূৰ্ণ বুলি কোৱা হয়। প্ৰাচীন গ্ৰন্থসমূহে এই ৰাতিৰ চন্দ্ৰৰশ্মিক পৃথিৱীলৈ নামি অহা নিৰাময়কাৰী অমৃত কঢ়িয়াই অনা বুলি বৰ্ণনা কৰে।

শৰৎ পূৰ্ণিমাৰ আটাইতকৈ প্ৰিয় পালন হৈছে জ্যোৎস্নাত থোৱা ক্ষীৰ প্ৰস্তুত কৰা: গাখীৰ, চেনী আৰু এলাচৰে ৰন্ধা এক ঘন চাউলৰ পিঠা, যাক বাহিৰত এক চাফা পৃষ্ঠত থৈ ৰাতিটো মুকলি আকাশৰ তলত এৰি দিয়া হয়, যাতে চন্দ্ৰৰ ৰশ্মি পোনপটীয়াকৈ ইয়াৰ ওপৰত পৰে। ৰাতিপুৱালৈকে, ক্ষীৰে চন্দ্ৰৰ অমৃত শুহি লয় আৰু নিৰাময়কাৰী গুণ কঢ়িয়ায় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। ভক্তসকলে এই প্ৰসাদ ৰাতিপুৱা খায়। এই পৰম্পৰা মহাৰাষ্ট্ৰ, উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু ৰাজস্থানত বিশেষভাৱে প্ৰবল।

বৃন্দাৱন আৰু বৈষ্ণৱ পৰম্পৰাত, শৰৎ পূৰ্ণিমা হৈছে গোপীসকলৰ সৈতে কৃষ্ণৰ ৰাস লীলাৰ ৰাতি: এক ৰহস্যময় বৃত্তাকাৰ নৃত্য, যিয়ে সময়ৰো সীমা পাৰ কৰি প্ৰসাৰিত হৈছিল, যিয়ে দৈৱী আৰু ভক্তক প্ৰেমত একত্ৰিত কৰিছিল। একে সময়তে, লক্ষ্মী পৰম্পৰাত, দেৱী নিজেই বৈকুণ্ঠৰ পৰা অৱতৰণ কৰি সন্ধিয়াৰ পৰা ৰাতিপুৱালৈকে পৃথিৱী ভ্ৰমণ কৰি কো জাগৰ্তি? ("কোন সাৰ পাই আছে?") বুলি হাক পাৰি, য'ত প্ৰদীপ জ্বলি থাকে আৰু এজন ভক্ত তেওঁৰ সন্মানত সাৰ পাই থাকে, সেই ঘৰত ধন, স্বাস্থ্য আৰু সমৃদ্ধিৰ আশীৰ্বাদ প্ৰদান কৰে বুলি কোৱা হয়।

এই ৰাতিয়ে বিভিন্ন অঞ্চলত বিভিন্ন নাম বহন কৰে, সকলোবোৰেই একে আশ্বিন পূৰ্ণিমাৰ বাবে: বংগত ই কোজাগৰী লক্ষ্মী পূজা, বছৰটোৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ লক্ষ্মী পালনসমূহৰ এটা, বিস্তৃত মাটিৰ প্ৰতিমা আৰু লক্ষ্মী পাঁচালী গোৱাৰ সৈতে; ওড়িশাত ই কুমাৰ পূৰ্ণিমা, যেতিয়া যুৱতী অবিবাহিত মহিলাসকলে ৰাতিপুৱা স্নান কৰে আৰু এজন ভাল স্বামীৰ বাবে চন্দ্ৰৰ আগত প্ৰাৰ্থনা কৰে; মহাৰাষ্ট্ৰত, কোজাগিৰী হৈছে তাচ খেল, কাহিনী কোৱা, আৰু ভাগ-বতৰা কৰা জ্যোৎস্নাৰ ক্ষীৰৰ এক প্ৰিয় সামূহিক নিদ্ৰাহীন ৰাতি।