रथ यात्रा 1952

रथयात्रा (रथ महोत्सव) आषाढ शुक्ल पक्षाच्या द्वितीयेला येते आणि ओडिशाच्या किनारपट्टीवरील पुरी (जगन्नाथ धाम) येथे केंद्रित असलेला हिंदू जगातील सर्वात भव्य सार्वजनिक सण आहे. या दिवशी भगवान जगन्नाथ (विश्वाचे स्वामी), त्यांचे बंधू बलभद्र आणि भगिनी सुभद्रा यांना जगन्नाथ मंदिरातून बाहेर आणून तीन प्रचंड लाकडी रथांवर बसवले जाते, जे नंतर हजारो भाविकांकडून तीन किलोमीटर दूर असलेल्या गुंडिचा मंदिरापर्यंत बडा दांडा (राजमार्ग) मार्गे ओढले जातात.

हे तिन्ही रथ दरवर्षी नव्याने पवित्र लाकडापासून बनवले जातात आणि त्यांना नंदीघोष (जगन्नाथांचा रथ, ४५ फूट उंच, १६ चाके), तालध्वज (बलभद्रांचा, ४४ फूट, १४ चाके) आणि दर्पदलन (सुभद्रेचा, ४३ फूट, १२ चाके) अशी नावे आहेत. हे रथ रंगीबेरंगी छत्रांनी झाकलेले असतात: जगन्नाथांसाठी पिवळा, बलभद्रांसाठी लाल-हिरवा आणि सुभद्रेसाठी काळा-लाल. लाखो लोक (पूर्वी सर्व जाती-वर्गांतील, आणि आता जगभरातील) जाड दोरखंडांनी हे रथ ओढतात.

या सणाला एक सखोल धार्मिक अर्थ आहे: जगन्नाथ जेव्हा रथावरून मंदिराबाहेर पडतात, तेव्हा ते केवळ ब्राह्मण पुरोहितांचे नव्हे तर सर्वांचे होतात. पारंपरिकरित्या पुरीचा राजा (गजपती राजा) रथासमोरील रस्ता सोनेरी झाडूने झाडतो. वंचित आणि गरीबदेखील प्रभूंच्या रथाला स्पर्श करू शकत होते: मुस्लिम संत सालबेग आणि भक्तिकवी कबीर यांनी याची नोंद घेतली आणि दोघांनीही जगन्नाथांना समर्पित भक्तिपर काव्य रचले. इंग्रजीतील "Juggernaut" हा शब्द "जगन्नाथ" यावरूनच आला आहे: मध्ययुगीन प्रवाशांवर या मिरवणुकीने केवढा खोल प्रभाव पाडला याची ही साक्ष आहे.