ৰথ যাত্ৰা 1902

ৰথযাত্ৰা (ৰথ পৰ্ব) আষাঢ়ৰ শুক্ল পক্ষৰ দ্বিতীয়া তিথিত পৰে আৰু হৈছে হিন্দু জগতৰ আটাইতকৈ চমৎকাৰ ৰাজহুৱা পৰ্ব, ওড়িশা উপকূলৰ পুৰী (জগন্নাথ ধাম)ত কেন্দ্ৰীভূত। এই দিনা, ভগৱান জগন্নাথ (বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ প্ৰভু), তেওঁৰ ককাই বলভদ্ৰ, আৰু তেওঁৰ ভনী সুভদ্ৰাক জগন্নাথ মন্দিৰৰ পৰা উলিয়াই আনি তিনিখন বিশাল কাঠৰ ৰথত বহুৱাই দিয়া হয়, যিবোৰক পাছত হাজাৰ হাজাৰ ভক্তই বৰ পথ (বড় দণ্ড)ৰ মাজেৰে ৩ কিলোমিটাৰ দূৰৰ গুণ্ডিচা মন্দিৰলৈ টানি নিয়ে।

তিনিখন ৰথ প্ৰতিবছৰে পবিত্ৰ কাঠেৰে নতুনকৈ নিৰ্মাণ কৰা হয় আৰু নাম দিয়া হয় নন্দীঘোষ (জগন্নাথৰ ৰথ, ৪৫ ফুট ওখ, ১৬টা চকা), তালধ্বজ (বলভদ্ৰৰ, ৪৪ ফুট, ১৪টা চকা), আৰু দৰ্পদলন (সুভদ্ৰাৰ, ৪৩ ফুট, ১২টা চকা)। ৰথবোৰ ৰঙীন চন্দ্ৰাতপেৰে ঢকা থাকে: জগন্নাথৰ বাবে হালধীয়া, বলভদ্ৰৰ বাবে ৰঙা আৰু সেউজীয়া, আৰু সুভদ্ৰাৰ বাবে কলা আৰু ৰঙা। লাখ লাখ মানুহ (আগতে সকলো জাতি, শ্ৰেণীৰ পৰা আৰু এতিয়া সকলো দেশৰ পৰা) দীঘল ৰছীৰে ৰথবোৰ টানে।

পৰ্বটোৰ এক গভীৰ ধৰ্মতাত্ত্বিক গুৰুত্ব আছে: যেতিয়া জগন্নাথ তেওঁৰ ৰথত মন্দিৰ এৰি ওলাই যায়, তেওঁ কেৱল ব্ৰাহ্মণ পুৰোহিতৰহে নহয়, সকলোৰে হৈ যায়। পৰম্পৰাগতভাৱে পুৰীৰ ৰজা (গজপতি ৰজা)এ সোণৰ কেৰেণিৰে ৰথৰ আগৰ পথ সাফা কৰে। এনেকি অস্পৃশ্য আৰু দুখীয়া মানুহেও প্ৰভুৰ ৰথ চুব পাৰিছিল: এই কথা মুছলিম সাধু সালাবেগা আৰু ভক্তি কবি কবীৰে উল্লেখ কৰিছিল, দুয়োজনে জগন্নাথৰ প্ৰতি ভক্তিমূলক কবিতা লিখিছিল। ইংৰাজী শব্দ "জাগাৰনট" "জগন্নাথ"ৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছে: মধ্যযুগীয় ভ্ৰমণকাৰীসকলক এই শোভাযাত্ৰাই কিমান গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত কৰিছিল তাৰ প্ৰমাণ।