புத்ரத ஏகாதசி 2042

செல்வமும் நற்பண்பும் பெற்றிருந்தும் மகன் இல்லாத பத்ராவதியின் சுகேதுமான் மன்னனைப் பற்றி ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் யுதிஷ்டிரருக்கு எடுத்துரைத்தார். குலத்தைத் தொடரவோ முன்னோர்களுக்குப் படையல் இடவோ யாருமில்லையே என்று மன்னனும் அரசியும் வருந்தினர்.

மனமுடைந்த மன்னன் தனியே குதிரையில் ஓர் அடர்ந்த காட்டுக்குள் சென்றான். களைப்புடனும் தாகத்துடனும் ஓர் அழகிய ஏரியை அடைந்தான்; அங்கே விஸ்வேதேவர்கள் என்ற முனிவர் குழு நீராடி ஜபித்துக்கொண்டிருந்தது. அவன் அவர்களை வணங்கி ஆசி வேண்டினான். அன்று மகப்பேறு அருளும் புஷ்ய சுக்ல பட்ச புத்ரத ஏகாதசி என்று கூறி, அதன் உபவாசத்தை அனுஷ்டிக்கும்படி அவர்கள் அறிவுறுத்தினர்.

சுகேதுமான் அன்றே உபவாசம் இருந்து, துவாதசியன்று விரதத்தை நிறைவு செய்தான். அவன் வீடு திரும்பிய சிறிது காலத்தில் அரசி கருவுற்றாள்; உரிய காலத்தில் ஒளிமிக்க ஒரு மகன் பிறந்து, தகுதிமிக்க மன்னனாக வளர்ந்தான். இக்கதையைக் கேட்பது ஓர் அசுவமேதத்தின் புண்ணியத்தைத் தரும் என்பர்.