পবিত্ৰ একাদশী 2101

শ্ৰীকৃষ্ণই যুধিষ্ঠিৰক মাহিষ্মতীৰ ৰজা মহীজিতৰ কথা কৈছিল, যিজনে ন্যায়েৰে ৰাজ্য শাসন কৰিছিল, তথাপি তেওঁৰ কোনো পুত্ৰ নাছিল। দুখত ৰজাই মন্ত্ৰী আৰু পুৰোহিতসকলক কাৰণ বিচাৰি উলিয়াবলৈ ক’লে। তেওঁলোকে অৰণ্যলৈ গৈ পূৰ্বজন্ম দেখিব পৰা প্ৰাচীন ঋষি লোমশক বিচাৰি পালে।

লোমশে প্ৰকাশ কৰিলে যে পূৰ্বজন্মত মহীজিত এজন দুখীয়া বেপাৰী আছিল। জ্যৈষ্ঠৰ এটা গৰম দিনত ভাগৰুৱা আৰু পিয়াহত কাতৰ হৈ তেওঁ নিজে আগতে পানী খাবৰ বাবে এজনী পিয়াহী গাই আৰু তাইৰ পোৱালিক পুখুৰীৰ পৰা খেদি দিছিল। সেই কৰ্মৰ বাবেই তেওঁ পুত্ৰহীন হৈছিল।

ঋষিয়ে প্ৰজাসকলক শ্ৰাৱণ শুক্ল পক্ষৰ একাদশীত উপবাস কৰি তাৰ পুণ্য ৰজাক দান কৰিবলৈ ক’লে। তেওঁলোকে ভক্তিৰে তেনে কৰিলে, ৰাণী সোনকালে গৰ্ভৱতী হ’ল, আৰু এজন সুন্দৰ পুত্ৰৰ জন্ম হ’ল। সন্তানৰ আশীৰ্বাদ আৰু শুদ্ধিৰ বাবে এই ব্ৰত পালন কৰা হয়, যাৰ বাবে ইয়াৰ নাম পবিত্ৰ, অৰ্থাৎ যিয়ে শুদ্ধ কৰে।