লোহৰি 1916

লোহৰি মকৰ সংক্ৰান্তিৰ (মাঘী) আগৰ সন্ধিয়া পালন কৰা হয়, বিশেষকৈ পঞ্জাব, হাৰিয়ানা, হিমাচল প্ৰদেশ, জম্মু আৰু দিল্লীত, লগতে সকলো ঠাইৰ পঞ্জাবী পৰিয়ালে। ই শীতৰ আটাইতকৈ কঠিন সময়ৰ অন্ত আৰু ৰবি শস্য, বিশেষকৈ কুঁহিয়াৰ আৰু ঘেঁহু, পকাৰ প্ৰতীক।

বেলি মাৰ যোৱাৰ সময়ত পৰিয়াল আৰু চুবুৰীয়াসকল এটা ডাঙৰ জুইকুৰাৰ চাৰিওফালে গোট খায়। তেওঁলোকে ইয়াক প্ৰদক্ষিণ কৰে আৰু ভাল শস্য আৰু সমৃদ্ধিশালী বছৰৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰি জুইত তিল, গুড়, ৰেউৰি, গজক, বাদাম আৰু মাকৈৰ খই অৰ্পণ কৰে। তাৰ পিছত এই নৈবেদ্য প্ৰসাদ হিচাপে সকলোৰে মাজত বিলোৱা হয়।

শিশুসকলে ঘৰে ঘৰে গৈ লোহৰিৰ গীত গায় আৰু মিঠাই আৰু মুদ্ৰা লাভ কৰে। এই গীতবোৰৰ ভিতৰত আছে দুল্লা ভাট্টীৰ গাথা, যিজন লোকনায়কক যুৱতীসকলক ৰক্ষা কৰাৰ বাবে সোঁৱৰা হয়। সন্ধিয়াটো ভাংড়া আৰু গিদ্ধা নৃত্যৰে ভৰি পৰে।

বিয়া বা সন্তানৰ জন্মৰ পিছত পৰিয়ালৰ প্ৰথম লোহৰি বিশেষ আনন্দেৰে পালন কৰা হয়, আৰু আত্মীয়স্বজন আৰু বন্ধুবৰ্গক জুইকুৰালৈ নিমন্ত্ৰণ কৰা হয়। পিছদিনা ৰাতিপুৱা মাঘী, যিদিনা সূৰ্য মকৰ ৰাশিত প্ৰৱেশ কৰে আৰু উত্তৰায়ণ আৰম্ভ হয়।