হৰিয়ালি তীজ 1942

হৰিয়ালী তীজ (শাৱন তীজ, শ্ৰাৱণ তীজ) শ্ৰাৱণ মাহৰ শুক্ল পক্ষৰ তৃতীয়া তিথিত, বৰষুণৰ ঋতুৰ মাজভাগত পালন কৰা হয়। হৰিয়ালী শব্দৰ অৰ্থ সেউজীয়া: এই পৰ্বই বৰষুণত জিলিকি উঠা সেউজ পৃথিৱী আৰু ১০৮ জন্মৰ তপস্যাৰ পিছত পাৰ্বতীয়ে ভগৱান শিৱক স্বামীৰূপে পোৱাৰ মিলনক উদযাপন কৰে, যিটো তপস্যাত তেওঁ অবিচলভাৱে শিৱকে বিচাৰি আছিল।

এই পৰ্বটো মূলতঃ ৰাজস্থান, উত্তৰ প্ৰদেশ, হৰিয়ানা, পঞ্জাব আৰু বিহাৰত পালন কৰা হয়। মহিলাসকলে সেউজ (বৰষুণৰ ৰং) পোছাক পিন্ধে আৰু সেউজ খাৰু, কাচৰ অলংকাৰ পিন্ধি হাত-ভৰিত সুন্দৰকৈ মেহেন্দি লগায়। বাগিচা আৰু চোতালৰ গছত দোলনা বন্ধা হয় (এই পৰম্পৰাটো শাস্ত্ৰীয় সংস্কৃত কাব্যৰ পৰাই চলি আহিছে) আৰু মহিলাসকলে দোল খাই খাই বৰষুণত কৃষ্ণৰ বাবে ৰাধাৰ প্ৰতীক্ষাৰ কথা কোৱা তীজ গীত গায়।

বিবাহিতা মহিলাসকলে ব্ৰত পালন কৰি স্বামীৰ দীৰ্ঘায়ু আৰু সমৃদ্ধিৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰে, আনহাতে অবিবাহিতা কন্যাসকলে শিৱৰ দৰে ভক্তিপৰায়ণ স্বামী পোৱাৰ কামনাত প্ৰাৰ্থনা কৰে। জয়পুৰত তীজ মাতা (পাৰ্বতী)ৰ মূৰ্তি লৈ এক বৃহৎ তীজ শোভাযাত্ৰা পুৰণি চহৰৰ আলিবাটেৰে যায়, হাতী, উট, লোক সংগীতকাৰ আৰু সেউজ আৰু হালধীয়া বৰণৰ বস্ত্ৰ পিন্ধা হাজাৰ হাজাৰ মহিলাৰ সহযোগত। এই শোভাযাত্ৰা শতাব্দীজুৰি ৰাজস্থান ৰাজ্যৰ এক পৰম্পৰা হৈ আহিছে।