চন্দ্ৰ দৰ্শন 1948

চন্দ্ৰ দৰ্শন হৈছে অমাৱস্যাৰ (নতুন চন্দ্ৰ) পিছত বৃদ্ধিমান কলা চন্দ্ৰৰ প্ৰথম দৰ্শন, শুক্লা প্ৰতিপদাৰ সন্ধিয়া, বা, যদি সেই সন্ধিয়াত কলাটো এতিয়াও দৃশ্যমান নহয়, তাৰ পিছৰ সন্ধিয়া (দ্বিতীয়া)ত। নৱজাত কলা চন্দ্ৰ দেখাটো শুভ বুলি গণ্য কৰা হয়: বহুতে দৰ্শনলৈকে চমু উপবাস পালন কৰে আৰু ইয়াক দেখাৰ পিছত চন্দ্ৰলৈ অৰ্ঘ্য (পানী) নিবেদন কৰে।

অমাৱস্যাৰ ঠিক পিছতে কলাটো অতি সৰু, দিগন্তৰ ওচৰত, আৰু সূৰ্যৰ পিছত সোনকালে অস্ত যায়, সেয়েহে যিকোনো এটা সন্ধিয়াত খোলা চকুৰে সঁচাকৈয়ে দেখা পোৱা যায় নে নাযায় সেয়া এটা প্ৰকৃত জ্যোতিৰ্বৈজ্ঞানিক প্ৰশ্ন, কোনো নিৰ্দিষ্ট বৰ্ষপঞ্জীৰ তাৰিখ নহয়। এই পৃষ্ঠাই প্ৰতিটো সম্ভাৱ্য সন্ধিয়া য়ালপ কলা-দৃশ্যমানতা মাপকাঠী (বি.ডি. য়ালপ, এইচ.এম. নটিকেল আলমানেক অফিছ টেকনিকেল নট নং ৬৯, ১৯৯৭) ব্যৱহাৰ কৰি পৰীক্ষা কৰে: এটা প্ৰকাশিত পদ্ধতি, যিটো অন্তৰ্জাতিকভাৱে অন্যান্য চান্দ্ৰ-বৰ্ষপঞ্জী চন্দ্ৰ-দৰ্শন নিৰ্ধাৰণৰ বাবেও ব্যৱহাৰ কৰা হয়, কলাৰ দীৰ্ঘীকৰণ, প্ৰস্থ, আৰু সূৰ্যাস্তত দৰ্শনৰ চাপৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি।

এইটো এটা বৈজ্ঞানিক দৃশ্যমানতা অনুমান, য'ত সম্প্ৰদায়ৰ পালন নিৰ্ভৰ কৰে তেনে প্ৰকৃত স্থানীয় দৰ্শনৰ বিকল্প নহয়। স্থানীয় দিগন্তৰ অৱস্থা (কুৱঁলি, উচ্চতা, বাধা)এ যিকোনো এটা সন্ধিয়াত প্ৰকৃততে কি দেখা যায় তাক প্ৰভাৱিত কৰিব পাৰে।