ਬਤੁਕੰਮਾ 1969

ਬਤੁਕੰਮਾ (ਸ਼ਬਦੀ ਅਰਥ “ਹੇ ਮਾਂ ਦੇਵੀ, ਜੀਵਿਤ ਹੋ ਜਾ”) ਤੇਲੰਗਾਨਾ ਦਾ ਆਪਣਾ ਨਿਵੇਕਲਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਗੌਰੀ ਦਾ ਨੌਂ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਉਤਸਵ, ਜੋ ਸ਼ਾਰਦ ਨਵਰਾਤਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਇਸਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਦਵਾਲ ਗੇਂਦਾ, ਤੰਗੇਡੂ (ਸਨਾ), ਕੁੱਕੜਕਲਗੀ ਅਤੇ ਗੁਲਦਾਊਦੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਤਲ ਦੀ ਥਾਲੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗੋਲ, ਸ਼ੰਕੂ ਵਰਗੀਆਂ ਤਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਜਾ ਕੇ ਆਪ ਬਤੁਕੰਮਾ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ: ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਜੀਵਿਤ ਢੇਰ ਜੋ ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।

ਨੌਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਇਸਤਰੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਇਸ ਢੇਰ ਨੂੰ ਵਿਹੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਂਝੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਾਲ ਵਿੱਚ ਤਾੜੀਆਂ ਮਾਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਲੋਕ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਇਸ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਗੀਤ ਪਿੰਡ ਦੇ ਜੀਵਨ, ਭੈਣਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੂੰਹ ਜ਼ਬਾਨੀ ਪਰੰਪਰਾ ਰਾਹੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਚੱਲਦੇ ਆਏ ਹਨ। ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨ, ਸੱਦੁਲ ਬਤੁਕੰਮਾ ਨੂੰ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਜਲੂਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਝੀਲ, ਤਲਾਬ ਜਾਂ ਨਦੀ ਤੱਕ ਲਿਜਾ ਕੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵਾਹਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਲਦੀ, ਸੰਧੂਰ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਜਲ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਆਪਣੇ ਭਗਤੀ ਭਰੇ ਮੂਲ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬਤੁਕੰਮਾ ਡੂੰਘੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ: ਇਹ ਹਰ ਉਮਰ ਅਤੇ ਹਰ ਪਿਛੋਕੜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਂਝੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ, ਜਨਤਕ ਉਤਸਵ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੂਰਤੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਾਜ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਥਾਨਕ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਰੁੱਤ ਦਾ ਵੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ, ਹਰ ਸਾਲ ਮੁੜ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਉਤਸਵ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਤੇਲੰਗਾਨਾ ਦੇ ਸਰਕਾਰੀ ਰਾਜ ਤਿਉਹਾਰ ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਸੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ।